Escape Plan

Escape Plan เป็นหนังที่จับเอา Sylvester Stallone มาประชันบทบาทกับ Arnold Schwarzenegger เป็นเรื่องแรกๆ แบบเต็มๆ ไม่ใช่มาแบบแอบๆ เหมือนใน The Expendables 1 – 2 การได้เห็นดาราหนัง action รุ่นเราเด็กๆ มาประชันบทบาทกันแบบนี้สำหรับคนรุ่นลุงอย่างผมแล้วมันคือฝันเลยทีเดียว

Escape Plan

หนังเล่าถึง Ray Breslin (Stallone) นักทดสอบระบบรักษาความปลอดภัยของคุกโดยเขาจะปลอมตัวเป็นนักโทษเข้าไปแล้วหาทางแหกคุกออกมาให้ได้ แน่นอนว่าถ้าเขาหาทางแหกไม่ได้ก็จะมีรหัสถอนตัว แต่แน่นอนว่าไม่มีคุกไหนที่เขาไม่เคยแหกได้เลย จนกระทั่งเขารับงานทดสอบ “คุกมืด” ของ CIA ที่ตั้งใจจะขังเขาไปจนวันตาย เขาจึงต้องร่วมมือกับขาใหญ่ในคุกอย่าง Emil Rottmayer (Arnold) เพื่อหาทางแหกคุก

หนังเรื่องนี้ถือว่าเป็นหนังในฝันของคนชอบหนัง action ยุค 80 – 90 เพราะจับเอาดาราที่เราอยากเห็นมาเจอกันตั้งแต่ตอนเขายังหนุ่มมาเจอกันตอนแก่ -*- เป็นหนังที่ดูสนุก เพลินๆ พอมีทริคมีอะไรนิดหน่อย ไม่มากไม่น้อยเกินไปดีครับ ไม่ใช่เอะอะก็จะบู๊ๆ กันท่าเดียว ถ้าคุณชอบ Stallone หนังเรื่องนี่พี่แกเด่นมากๆ จนเกือบกลบ Arnold ซะมิด แต่ท่านอดีตผู้ว่าการรัฐก็แย่งบทเด่นกลับมาได้อย่างสมศักดิ์ศรีชนิดดูแล้วต้องร้อง “เหยดดด” กันเลยทีเดียวในช่วงท้ายๆ หนังเรื่องนี้ผมว่ามันดูสนุก ลงตัวกว่า The Expendables 1 – 2 อีกครับ

หนังเรื่องนี้เป็นคนละแนวกับ Now You See Me แต่ไม่รู้ทำไมผมดูแล้วอดคิดจับมันมาเปรียบเทียบกันไม่ได้ว่า Escape Plan สนุกกว่าเยอะ

The benefit of big megapixels

I am always wonder about what benefit of 2x or 3x megapixls camera is. My cameras (D80 and GF1) are only 10 – 12 megapixels which is enough for my kind of photography. I used to took a pre-wedding photo for my friend with D700 once and it’s fullframe 12 megapixels gave me an amazing experience of file resolution.

Last month I copied Girls’s Generation‘s Taeyeon photos from my brother sister, @processic. She took photos of Taeyeon’s B-ing event with Canon 5D MKII, the first 21.1 megapixels fullframe from Canon.

When I started to process files from 5D MKII, I do understand the benefit of 21. megapixels instantly.

This is a “Fit on screen” view, nothing special.

Then I zoom in to process something, the 100% view file still provides an amazing detail (but I think Canon file is softer than Nikon file).

Then I tested sharpen file.

Now I understand that the good 2x – 3x megapixels file not only allow you to print larger or crop more. But it provides a lot of details and possibilities to process that big file (with a fast machine) ^^.

P.S. All photos in this blog are belong to @processic.

สะพายกล้องเที่ยวฮอกไกโด #1: กว่าจะถึง Hakodate

ออกตัวก่อนว่า Blog ทริปอินเดียของผมยังไม่จบ แต่ทำรูปไม่ทำ เลยขอข้ามมาเรื่องเที่ยวญี่ปุ่นก่อนครับ -*-

ผมไปเที่ยวเมืองฮอกไกโดเป็นเวลา 8 วันตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายนถึงวันที่ 1 กรกฏาคมครับ ไปแต่ฮอกไกโดนี่แหละ ไม่ไปโตเกียวเลย ไปก่อนเขายกเลิกวีซ่าสักเดือนนึงมั้ง -*- เซ็งเลย ออกจากกรุงเทพตอน 5 ทุ่มด้วยสายการบินแห่งชาติ TG ซึ่งก็ delay ไปประมาณ 30 นาทีให้งงเล่น รอบนี้ได้นั่งเครื่องแบบมีจอทีวีส่วนตัวทั้งๆ ที่เป็นชั้น ecomony ครับ ถูกใจดีเหมือนกัน คนไทยไปพร้อมกันเพียบเลย (รู้สึกว่าข้าราชการ กทม จะมาดูงานอะไรสักอย่างด้วยมั้ง)

ผมและเพื่อน (ไปกัน 3 คน) ไปถึงสนามบิน New Chitose Airport ตอนเช้าๆ ผ่านตม มาแบบไม่ได้ช้าอะไรนัก ตม ญี่ปุ่นทำงานรวดเร็วดีครับ รับกระเป๋า ล้างหน้าล้างตาแปลงฟันเสร็จก็ไปจัดการตั๋ว JR Pass ที่ซื้อไว้ตั้งแต่อยู่ไทยก่อนครับ (ตั๋วนี้ซื้อในญี่ปุ่นไม่ได้) โดยเราเลือกสาย JR Hokkaido โดยตรงเลยเพราะนั่งรถไฟแค่โซนนี้เท่านั้น จุดบริการ JR Pass นั้นอยู่ที่ชั้นล่างของสนามบินที่อยู่ติดกับรถไฟใต้ดินครับ


ญี่ปุ่นยามเช้า

พนักงานที่จุดบริการ JR Pass บริการดีมากๆ ครับ พูดภาษาอังกฤษได้ดี ฟังภาษาอังกฤษสำเนียงไทยออก เท่าที่สังเกตุดู แม้ว่าตั๋วจะออกจากคอมพิวเตอร์แต่ว่าพวกตารางเดินรถต่างๆ นี่เขาจะเปิดดูจากสมุดตารางเดินรถเอา พวกข้อมูลว่าต้องไปรอชานชาลาไหนก็ถามเขาได้เหมือนกัน แต่ว่าเขาจะตอบได้แต่สถานีใหญ่ๆ เท่านั้นครับ

พวกผมอยู่ตรงตั๋ว JR อยู่นานเพราะที่ๆ จะไปมันเยอะมาก เสร็จแล้วก็่ว่าจะเดินเที่ยวสนามบินก่อนเพราะมีที่เที่ยวในสนามบินด้วย ว่าจะเช่าตู้ locker แต่สุดท้ายคิดว่าแพง ไม่เอาดีกว่า


ร้านอาหารในสถานี ไม่ได้กิน


สิ่งแรกที่เสียเงินซื้อในฮอกไกโด

บรรยากาศทั่วไปของสนามบิน New Chitose นี่เหมือนพวก Shopping Mall มากกว่าครับ คือมีรถไฟใต้ดินอยู่ข้างล่าง มีด้านบนเป็น Shopping Mall ประมาณ 3 ชั้นแล้วมีสนามบินอยู่บนสุด


Continue reading “สะพายกล้องเที่ยวฮอกไกโด #1: กว่าจะถึง Hakodate” →