วันนี้ครบรอบ 15 รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 (วิกิพีเดีย) ขอนึกย้อนไปว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำอะไรอยู่

1. ตอนนั้นเพิ่งย้ายงานใหม่และกำลังจะบินไปทำงานที่อเมริกา แว๊บแรกคือไอ้ฉิบหาย ถ้าปิดประเทศมาจะยังได้ไปอยู่ไหม
2. แว๊บถัดมาคือ โกรธ ถึงจะไม่ชอบรัฐบาลทักษิณ 2 แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดว่ารัฐประหารคือทางแก้นะ
3. สมัยนั้นยังไม่มี Social Network สิ่งที่ทำคือตั้งชื่อใน MSN ด่าการรัฐประหารแม่ง
4. มีเพื่อนมาทักพอสมควรว่ารู้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลัง ถ้าข่าวลือเป็นจริงมันจะไม่ดีกับแกนะ เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนความคิดเถอะ
5. เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนกันว่าเราไม่สามารถพูดคุยอย่างมีเหตุผลในเรื่องการเมืองกับเพื่อนหลายคนได้ (หลังจากนั้นตอนยึดสนามบินยิ่งตอกย้ำ)
6. ยืนยันว่าไม่เปลี่ยน เพื่อนโกรธ
7. วันรุ่งขึ้นรู้สึกอีหยังวะสัดๆ กับพวกออกไปถ่ายรูป ให้ดอกไม้ทหาร
8. หลังจากนั้นก็เริ่มมองประเทศตัวเองด้วยมุมมองต่างไปจนมาถึงจุดนี้แหละ

ส่วนตัวคิดว่ารัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ไม่ใช่การรัฐประหารที่เสียของ (เพราะหลังจากนั้นพรรคพลังประชาชนชนะเลือกตั้ง) สำหรับชนชั้นนำแต่อย่างใด มันเป็นการยืนยันว่าพวกเขาทำได้ มันเป็นการรัฐประหารที่วางรากฐานให้แก่ครั้งล่าสุด ควรทำอย่างเพื่อไรเพื่อให้อำนาจอยู่กับตัวเองยาวๆ รับมือการต่อต้านอย่างไรและทำยังไงไม่ให้ประชาธิปไตยกลับคืนมาอีก

ทุกอย่างที่ผมว่ามันคือการเสียโอกาสของประชาชนชาวไทย (ที่สลิ่มไม่มีวันมองเห็น) ครับ

Ref:
– 3 ป. ในฉากรัฐประหาร 15 ปี 19 กันยายน
– 15 ปี รัฐประหาร 2549 แกะรอยเบื้องหลังความขัดแย้งผ่านปากคำทักษิณ
– ย้อนรอย 15 ปี ครบรอบ “รัฐประหาร” รัฐบาลทักษิณ 19 กันยายน 2549
– รวมบทความรัฐประหารปี 2549 @ประชาไท