สะพายกล้องเที่ยวทิพย์เมืองหลวงพระบาง: พาเที่ยวตาดกวางสี

หนึ่งในที่เที่ยวที่ผมประทับใจที่สุดในทริปหลวงพระบางเมื่อปี 2019 คือน้ำตกตาดกวางสี (ນ້ຳຕົກຕາດ ກວາງຊີ) ซึ่งถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAA ของเมืองหลวงพระบาง (ຫລວງພະບາງ) ครับ วิธีที่ง่ายสุดในการไปเที่ยวน้ำตกนี้คือจองทัวร์กับโรงแรมที่เราพัก ซึ่งจริงๆ เขาก็ไปจองเจ้าประจำที่แชร์กันหลายๆ โรงแรมแหละ ตอนนั้นผมจองกับโรงแรม Saynamkhan River View ในราคา 40,000 กีบครับ (รวมค่าทริป+รถ)

วันนั้นก็นั่งรอรถอยู่ที่โรงแรมแล้วเขาจะเอารถตู้มารับซึ่งกว่าจะไปน้ำตกจริงๆ ก็วนไปรับนักท่องเที่ยวคนอื่นหลายโรงแรมอยู่ แถมโดนถ่ายรถด้วยรอบนึงแล้วบอกว่าให้ไปส่งโรงแรมไหนตอนขากลับ แล้วค่อยตรงไปน้ำตก ทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงครับ รถขับเร็วมาก เล่นเอาเมารถแทบอ้วกเหมือนกัน T^T พอไปถึงเขาก็จัดการเรื่องซื้อตั๋วเข้าชมน้ำตก นัดสถานที่กับเวลาขากลับ แล้วก็ปล่อยเราอิสระล่ะ ส่วนรถผมเดาว่าวนไปรับกลุ่มใหม่มาเรื่อยๆ

พอเข้าประตูไปสิ่งแรกที่จะเจอไม่ใช่น้ำตก แต่เป็นศูนย์อนุรักษ์หมีครับ ที่นี่จะดูแลรักษาน้องหมีที่ถูกทำร้ายจากการค้าสัตว์ป่า น้องๆ น่ารักดีอยู่ เงินรายได้จากการชมน้ำตกก็เอามาดูแลน้องหมีด้วยส่วนหนึ่งนะ


จ๊ะเอ๋


หมาของเจ้าหน้าที่มั้ง เชื่องดี แต่ผมไม่กล้าจับมันนะ แหะๆ

ทางเดินด้านในก็เป็นทางเดินในป่าแบบน้ำตกบ้านเราครับ ร่มรื่น ทางเดินสบายประมาณนึง

เดินเข้ามาไม่นานก็ถึงน้ำตกครับชั้นแรก ถึงจะเป็นน้ำตกเล็กๆ แต่แค่ก็สวยสุดๆ คนแวะถ่ายรูปเพียบ


Continue reading “สะพายกล้องเที่ยวทิพย์เมืองหลวงพระบาง: พาเที่ยวตาดกวางสี”

Happy Thursday Night

ระยะนี้ช่วงเวลาที่มีผมมีความสุขที่สุดในสัปดาห์คือคืนวันพฤหัสบดี

จริงๆ แล้ววันพฤหัสเป็นวันที่มีประชุมที่ยืดยาวที่สุดวันหนึ่ง งานก็หนัก แต่ก็เป็นคืนที่ได้ดู Series เรื่อง Hospital Playlist (Netflix) ที่ฉายตอน 3 ทุ่ม กว่าจะจบก็เกือบๆ 5 ทุ่ม ดูเสร็จทำอะไรก๊อกๆ แก๊กๆ นิดหน่อยแล้วพุ่งไปนอนเลย หรือวันไหนดูหลังจากนั้นก็จบเที่ยงคืนกว่าๆ แล้วก็นอนเลยเช่นกัน คือเป็นคืนที่ได้ผ่อนคลายเต็มๆ ไม่ต้องคิดไม่ต้องทำอย่างอื่นนอกจากดู Series อย่างมีความสุขแล้วนอน

คิดๆ ไปแล้วนึกถึงช่วงทำงานปีแรกที่งานหนักระดับเลิกงานตี 1 ตี 2 ทุกวันแต่ก็มีคืนวันพฤหัสที่ต้องรีบกลับบ้านมาให้ทันดูชิงร้อยชิงล้าน หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังกับช่วงสามช่าตอนที่มันยังตลกโคตรๆ อยู่ ลืมความทุกข์ ความเครียดทุกอย่างชั่วขณะแล้วนอนอย่างมีความสุข

บางทีการเยียวยา (หรือหนี) จากอะไรบางอย่างมันก็วนลูปโดยที่ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

Happy Birthday to Me

ปีนี้เป็นปีแรกที่ฉลองวันเกิดแบบแปลกๆ เพราะพ่อผมไปกักตัวอยู่ข้างนอก ก็เลยต้องฉลองกันแค่ผมกับแม่แล้วส่งรูปเค้กไปให้พ่อผมทาง Line แทน

ปีที่ผ่านมา (นับตั้งแต่เริ่มโควิดละกัน) จนมาถึงวันเกิดปีนี้เป็นปีที่ได้อยู่กับตัวเองมากที่สุดแล้ว แต่ก็อยู่กับตัวเองแบบไม่มีพื้นที่ส่วนตัวใดๆ กลายเป็นความรู้สึกติดแหงก เหนื่อยมาก เหนื่อยฉิบหาย โคตรล้า เหนื่อยทั้งกายและใจแบบระบายกับใครไม่ได้เพราะคนอื่นก็รู้สึกแบบเดียวกัน ของขวัญวันเกิดให้ตัวเองยังไม่มีอารมณ์หาเลย

เรื่องสุขภาพก็เป็นช่วงอายุที่เปลี่ยนแปลงมาก เข้าโรงพยาบาลสองรอบ รู้เรื่องอาการป่วยเรื้อรังตัวเองล่ะ ช่วงนี้ก็รักษาสุขภาพ ปรับการกิน ออกกำลังเบาๆ จนน้ำหนักลดลงมาได้แตะหลัง 7x กิโลเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี หวังว่าจะไม่ฉิบหายมากไปกว่านี้

สุดท้ายนี้ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง รอดปลอดโควิด รัฐบาลกับพรรคพวกเหี้ยๆ จบสิ้นไปเสียทีครับ