ผมเพิ่งอ่านสี่แผ่นดินจบเมื่อวาน เลยรีบเขียน blog ไว้ก่อน เดี๋ยวจะลืมเอา

• สี่แผ่นดินนี่เป็นนิยายที่รู้อยู่แล้วว่าเอียงและนิยมไปทางฝ่ายไหน แต่พออ่านจริงๆ ก็ยังสนุกเพราะหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ท่านเขียน(และอวย)ได้เนียนมากจนไม่รู้สึกยัดเยียด
• เนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ เอื่อยๆ แต่อ่านสนุกจนวางไม่ลงเหมือนกันนะ ทั้งๆ ที่ดูละครมาแล้ว 2 version ก็ยังอยากรู้ชีวิตของแม่พลอยและครอบครัวจะเป็นอย่างไรต่อไป
• สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือเรื่องราวการใช้ชีวิตความเป็นอยู่ของชาววังและข้าราชบริพารในช่วงยุครัชกาลที่ 5 และ 6 รวมถึงวิธีชีวิตของคนชั้นสูงในช่วงรัชกาลที่ 6 – 8 ซึ่งจุดพีคมันก็อยู่ในช่วงแม่พลอยยังอยู่ในวังนี่แหละ ได้ความรู้แบบเห็นภาพจากตัวหนังสือลอยมาเลย แต่ก็แน่นอนว่าไม่มีมุมมองของ “ชาวบ้านจริงๆ” ในเรื่องเลยเช่นกัน
• มีตัวละครหลายๆ ตัว อยู่ๆ ก็หายตัวไปจากเรื่องไปเลยแล้วอ้างทิ้งนิดๆ หน่อยพอให้รู้ว่าไม่ได้ลืมกันนะ เช่น แม่หวาน ยายเทียบ คุณชิต คุณนุ้ยและคุณเนียนเป็นต้น ซึ่งก็ไม่ได้เป็นข้อเสียอะไรนัก เพราะตัวละครหลักมีพลังมากพอที่เดินเรื่องไปได้
• ในความเห็นของผม คนที่ปรับตัวเข้ากับยุคสมัยโดยไม่ทิ้งสิ่งดีๆ ของยุคเก่าได้ดีที่สุดในเรื่องคือแม่ช้อย, คุณเชยและคุณเพิ่ม
• แม่พลอยในเรื่องนี่ ช่างเป็นคนดีประเสริฐเลิศล้ำจนอดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะมีคนแบบนี้อยู่จริงๆ ในโลกรึเปล่า อ่านๆ ไปก็เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณเปรมพูดว่าคุณเปรมโชคดีที่ได้แม่พลอยเป็นเมีย ไม่ใช่แม่พลอยโชคดีที่ได้คุณเปรมเป็นผัว
• จุดพีคของรุ่นลูกแม่พลอยมี 2 ครั้ง ครั้งแรกคือตอนอ้นกับอั้นนทะเลาะกัน ตอนที่สองคือตอนอ๊อดตาย
• ลูซิลในนิยายมีบทเยอะกว่าในละครมาก

สำหรับผมนี่เป็นนิยายที่อ่านสนุกและได้ความรู้เรื่องประวัติศาสตร์ (จากแง่มุมชนชั้นสูง) เรื่องหนึ่งเลยล่ะครับ