เมื่อวันที่ 5 ธันวาคมถึง 14 ธันวาคมที่ผ่านมา ผม backpack ไปเที่ยวมณฑลยูนนานในประเทศจีนกับเพื่อนอีก 2 คนมาตั้ง 10 วันครับ (blog สรุปทริป) นี่เป็นการไปเที่ยวจีนครั้งแรกของผม จริงๆ พวกเราควรจะนั่งเครื่องหางแดงออกจากดอนเมืองตั้งแต่ 9 โมงเช้าแต่ปรากฏว่าแม่งเสือก delay อยู่ flight เดียว -*- กว่าจะได้บินก็ตั้ง 10 โมงกว่าๆ (อ้อ อุตสาห์ web checkin มายังต้องรอโหลดกระเป๋าตั้ง 30 กว่านาที)

บนเครื่องก็เงียบดีครับ คนจีนในเครื่องเงียบผิดปกติมากๆ ส่วนใหญ่ก็มีแต่คนไทยกับจีนนี่แหละเห็นฝรั่งไม่กี่คน นั่งไป 2 ชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงสนามบิน Kunming Changshui International Airport (昆明长水国际机场) ครับ

สนามบินเขาเป็นแนวยาว โล่งๆ แต่ก็อลังการงานสร้างมากๆ ครับ ในสนามบินมีป้ายเป็นภาษาอังกฤษชัดเจน ตม ก็ไม่ได้ช้าอะไร สิ่งที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปชัดเจนคืออากาศที่หนาวโคตรๆ พวกเราก็ควักเสื้อกันหนาวออกมาใส่แล้วก็ออกมาเรียก taxi ไปสถานีขนส่งสายเหนือ 北部汽车客运站 ครับ การสื่อสารกับ taxi ก็คือเพื่อนโหลด file แผนเที่ยวที่มีชื่อภาษาจีนเข้ามือถือแล้วก็ยื่นมือถือให้เขาดู ซึ่งต่อๆ ไปเราก็ใช้วิธีนี้ + google translate ภาษาอังกฤษ-จีน แบบ offline ที่ผมโหลดก่อนไปนั่นแหละ

สภาพภายใน Taxi ครับ จริงๆ มีมิเตอร์ด้วย แต่คนขับมันบอกราคามาไม่ต่างจากที่เขาว่าในเวบเท่าไหร่ก็เลยเอา

ระหว่างนั่ง Taxi มาก็รู้สึกว่าตัวเมืองคุนหมิงมันใหญ่โคตรๆ ถนนก็กว้างสุดๆ (วันหลังๆ กลับมาคุนหมิงก็ยังรู้สึกว่ามันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นะ) ความห่างระหว่างตัวเมืองคุนหมิงกับสนามบินก็ประมาณสุวรรณภูมิบ้านเราน่ะครับ นั่งรถไปพักใหญ่ๆ taxi ก็มาจอดที่ท่ารถอะไรสักอย่าง พอเดินไปถามเขาก็ชี้ไปอีกทาง เดินงงไปสักพักก็บางอ้อว่า taxi มันพามาส่งท่ารถเมล์ที่อยู่ข้างๆ สถานีขนส่งนั่นเอง

พอเข้าสถานีขนส่งปุ๊บ พวกผมก็กรูกันไปที่ซื้อตั๋ว แน่นอนว่าพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ จีนก็ไม่ได้ วิธีการก็คือเพื่อนผมเปิดมือถือมันที่มีชื่อเมืองฮุ่ยเจ๋อเป็นภาษาจีน (会泽县) ส่วนผมก็พิมพ์ภาษาอังกฤษว่า how much แล้วก็ให้ google แปลแล้วก็ยื่นให้เขาอ่านทั้งคู่ ตอนแรกเขาเขียนราคามาเป็นเลขจีน -*- แล้วพวกผมก็ช้ามากเพราะเขาตอบกลับมาไม่ได้ (คือเปิด keyboard Pinyin แล้วเขาพิมพ์ไม่เป็น) จนคนที่ต่อคิวต้องมาช่วยเขียนไอ้เลขจีนนั่นให้กลายเป็นเลขอาราบิค -*- แล้วระหว่างที่เดินงงๆ อยู่ก็มีคนที่ซื้อตั๋วตามหลังมาพาเดินหารถให้ ก่อนจะจากกันด้วยประโยคว่า “Welcome to Kunming”

ถึงรถก็รีบขึ้นเลยเพราะรถมันจะออกแล้วครับ ก็เป็นรถบัสใหญ่ๆ นี่แหละ แต่ด้วยอากาศหนาวมากเลยปิดแอร์+ปิดหน้าต่าง ข้างในรถเลยโคตรรรอึดอัดสำหรับผม จริงๆ ที่ตั๋วมีระบุที่นั่งไว้ด้วยแต่ก็ช่างมันเหอะครับ คนจีนแม่งนั่งกันแบบใครอยากนั่งตรงไหนก็นั่งนั่นแหละ

สภาพในรถ
Continue reading “สะพายกล้องเที่ยวจีนตอนที่ 1” →