เมื่อคืนไปกินเหล้ากะเพื่อนๆ สมัยมัธยมที่ผับแห่งหนึ่งมา ครับ จริงๆ แล้วผมไม่ใช่คนชอบกินเหล้าเท่าไหร่นัก เรียกได้ว่าปีนึงกินไม่เกิน 3 ครั้ง แต่เมื่อวานเพื่อนมันได้ Black Label มาฟรีเลยขอสักหน่อย มันนุ่มดีจริงๆ (เริ่มไม่เกี่ยวกับเนื้อหาล่ะ)

ระหว่างที่ผมกับเพื่อนอีก 2 คนรอเพื่อนคนอื่นๆ พวกเราก็นั่งเหล่สาวโต๊ะอื่นไปเรื่อยตามประสาชายโฉด พอดีโต๊ะที่ใกล้ที่สุดเป็นหนึ่งหนุ่มกะหนึ่งสาว ขาว น่ารัก สวย มากๆๆๆ ก็เลยเหล่กันนานอยู่จนสังเกตุได้ว่าพวกเขาแทบไม่คุยกันเท่าไหร่ตามประสาหนุ่มสาวนั่งกินข้าว/เหล้าในผับ (คงนึกภาพออกนะ) ทั้งคู่เอาแต่ก้มลงไปเล่นมือถือของตัวเองซะเป็นส่วนใหญ่ (หรือจริงๆ อาจจะคุยกันว่าไอ้เหี้ย 3 ตัวที่นั่งข้างในแม่มมองกูจัง?)

วันนี้เพิ่งได้ดู MV เพลงโอมจงเงยของ STAMP Feat. JOEY BOY, ตู่ ภพธร (คนหลังไม่รู้จัก)

ดูแล้วนึกถึงเรื่องเมื่อวานและสิ่งที่ตัวเองหรือเพื่อนเคยทำอยู่บ่อยๆ นี่แม่มใช่เลยว่ะ … บางทีเราก็แคร์คนใน social network ที่อยู่ห่างไกลจนละเลยคนที่อยู่ใกล้ๆ ตัวที่แค่หันหน้ามาก็เจอและพูดกันได้