สะพายกล้องเที่ยวสิกขิม #7: แวะเที่ยววัด+สวัสดี Pelling

หลังจากเราพบเมืองเล็กๆ แต่ถนนคนเดินที่น่าสนใจอย่างเมือง Namchi วันรุ่งขึ้นเราก็ออกรถกันต่อเพื่อที่จะไปเมือง Pelling ครับ ระหว่างทางก็แวะสถานที่ท่องเที่ยวเพียบเลย วันนี้เน้นแต่วัดครับ

ที่แรกที่ไปก็คือ Siddhesvara Dham เป็นวัดฮินดูที่อลังการงานสร้างมากๆ จะเข้าก็ต้องจ่ายค่าเข้า ถ้าถ่ายรูปก็จ่ายค่าถ่ายรูปเพิ่ม ซึ่งตรงนี้ผมก็ว่าแฟร์ดีนะ รับได้ แต่ต้องฝากกระเป๋าแล้วเสือกมีค่าฝากกระเป๋า พอเดินเข้าไปแล้วบอกว่าต้องถอดรองเท้า ก็ต้องจ่ายค่าฝากรองเท้าอีก ถือเข้าไปไม่ได้ เหี้ยยยยยยย พวกผมเลยจัดเท้าเปล่าเดินกันซะ


จุดเด่นที่นี่คือเทวรูปองค์พระศิวะที่ใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


ลองซูมดู ใหญ่จริงๆ ครับ

วัดนี้อยู่สูงมากครับ หมอกลงตลอด ถ้ามองดีๆ จะมองเห็นภูเขาอีกลูกที่อยู่ใกล้ๆ มีวัดพุทธอยู่เช่นกัน เหมือนกับว่าสร้างมาข่มกันซะงั้น -*- พอจังหวะฟ้าเปิด (ซึ่งมีแค่แป๊บเดียว) ก็จะได้ภาพฟ้าสวยๆ แบบนี้มา

ข้างในวิหารเป็นเรื่องราวของพระศิวะครับ ตัวผมเองอ่านตำนานฮินดูมาค่อนข้างเยอะตั้งแต่เด็กเลยมีอะไรคุ้นๆ อยู่เยอะมาก ส่วนตัวแล้วคิดว่าพระศิวะนี่เป็นเทพที่ติส ทรงพลัง และคาดเดาไม่ได้แบบเหนือสามัญสำนึกของมนุษย์จริงๆ ที่ไม่มีรูปข้างในวิหารก็เพราะว่าข้างในห้ามถ่ายรูปครับ ของจริงสวยมากๆ

ออกมาดูข้างนอกละกัน วิหารแต่ละวิหารสวยดีครับ เข้าไปได้


แบบนี้น่าจะคุ้นๆ


คนนี้เดาว่าเป็นพรานในตำนานที่เผลอบูชาพระศิวะด้วยความเข้าใจผิด (คือพระศิวะเข้าใจว่านายพรานบูชาท่าน) เลยรอดตายเพราะพระศิวะช่วย

เดินอยู่สักพักจนหมอกลงจัดมากก็ลงกันครับ ที่วัดนี้มีร้านอาหารมังสวิรัติแบบอลังการงานสร้างด้วย แต่ไม่ได้เข้าครับ


Continue reading “สะพายกล้องเที่ยวสิกขิม #7: แวะเที่ยววัด+สวัสดี Pelling”

สะพายกล้องเที่ยวฮอกไกโด #2: พาเที่ยวตลาดปลา Asaichi

** หมายเหตุ จริงวันนั้นผมไปตลาดปลานี้ 2 – 3 ครั้งในวันเดียว เลยขอจับรวบเขียนในตอนเดียวครับ ดังนั้น entry เกี่ยวกับวันที่ 2 ของผมจะไม่เรียงตามเวลาที่เที่ยวจริงเท่าไหร่

หลังจากผมพาเที่ยวHakodate ยามค่ำคืน เช้าวันนั้นก็ตั้งใจจะไปหาอะไรกินกันที่ตลาดปลา Asaichi ที่เป็นตลาดเช้าครับ ตลาดอยู่ข้างๆ สถานีรถไฟ Hakodate เลย เปิดแต่เช้าปิดเกือบๆ เที่ยงโน่น

ตลาดจะแบ่งเป็นโซนร้านอาหารกับโซนร้านค้าครับ โซนร้านอาหารเป็นตึกแถวติดแอร์เต็มไปด้วยร้านอาหารพวกปลาดิบมากมายมหาศาล โซนร้านค้าก็มีแต่ร้านค้าเป็นส่วนใหญ่ มีร้านอาหารมาเปิดแซมๆ บ้าง ในรูปที่เห็นนี่คือโซนร้านอาหาร

หลังจากเดินวนไปวนมาอยู่นานแล้วพบว่าราคามันก็ไล่ๆ กัน ในที่สุดพวกผมก็หลับหูหลับตาเดินเข้าร้านนึง เจ้าของร้านพอจะพูดภาษาอังกฤษได้ บรรยากาศในร้านเป็นกันเอง อาหารรสชาติอร่อย ไม่แพงด้วยครับ


ผมสั่งอันนี้ ตอนยกมาเสิร์ฟ เขาหยิบโชยุขึ้นมาแล้วชี้ไปที่ปูกะปลาแล้วทำท่าหยอด พอตอนชี้ไปที่ไข่ปลาเขาทำมือเป็นรูปกากบาท แสดงว่าไม่ต้องใส่ครับ


ยาย (น่าจะแม่) เจ้าของร้าน ยิ้มแย้มแจ่มใสดีมาก บริการดีแม้จะพูด eng ไม่ได้ เอารูปที่ถ่ายให้ดูแกยิ้มใหญ่เลย (เจอป้าอีกทีในทริปปี 2019 ท่านยังแข็งแรงอยู่ครับ ^^)

เดินทะลุมาก็จะเป็นโซนตลาดครับ รอบที่เดินตอนเช้าไม่ค่อยเจอคนไทย พอสายๆ หน่อยก็มีทัวร์ไทยลงให้คึกคักกัน


ปู!!!


อูยย หอยแม่นนนน
Continue reading “สะพายกล้องเที่ยวฮอกไกโด #2: พาเที่ยวตลาดปลา Asaichi”

GX7 Extreme High ISO Test

I just upgraded my red GF1 to “retro” GX7 (wikipedia) 2 and a half days ago.

I still love enthusiast features in colorful GF1’s body but GF1’s ISO performance is outdate compare to current generation cameras. So, I decided to upgrade to GX7 because all Olympus cameras in Thailand do not have a “body only” sale option.

There are test shots with ISO 3200 to 25600. The first 3 photos set are processed only sharpen.


ISO 3200: usable.


ISO 6400: Still usable for me.


ISO 25600: Forget it.

The next set of ISO 25600 photos are fully processed. They are look like photo from my Note II.

For me, ISO 6400 file is acceptable. I will test printing later to see how GX7’s file look in the paper.