วิ่ง ปล้น ฟัด จริงๆ แล้วเป็นภาคต่อของ ใหญ่สั่งมาเกิด และ ใหญ่สั่งมาเกิด 2 ตอน อินทรีทะเลทราย (ดังนั้นชื่อจริงๆ ของมันควรจะเป็น ใหญ่สั่งมาเกิด 3) เป็นหนังที่ผมอยากดูเพราะมันเป็นหนังที่ดูแล้วโคตรจะเฉินหลงมากที่สุดในยุคหลังๆ เลย

หนังเล่าถึงเจซี นักล่าสมบัติมือฉมังและทีมงานได้รับการว่าจ้างให้ไปขโมยสิบสองหัวสำริดแห่งสัตว์ปีนักษัตรที่ถูกฝรั่งเศสและอังกฤษชิงไปจากพระราชวังฤดูร้อนหยวนหมิงหยวน ตั้งแต่สมัยสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 เขาและทีมงานปลอมตัวไปขอความช่วยเหลือจากทีมงานจีนที่กำลังศึกษาและตามประมูลหัวสำริดคืนจากฝรั่งครับ แน่นอนว่างานเขามันขัดกับความเป็นคนจีนของเขาแน่ๆ

หนังเรื่องนี้ดูจบแล้วรู้สึกว่ามันคือหนังเฉินหลงแนวๆ โหด มันส์ ฮา ยุคก่อนไป Hollywood ราวๆ ยุค 80 – 90 ที่เราชอบและเราเคยดูมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ครับ เพียงแต่หลายๆ อย่างได้รับการปรับให้เข้ากับสังขารที่โรยราของเฉินหลง

หนังเรื่องนี้ยังคงความเป็นหนังเฉินหลงไว้ครบถ้วน ทั้งความตลก (พันธมิตรพากษ์ฮาได้โล่ครับ เรื่องนี้) ฉากต่อสู้สุดเทพที่เป็นเอกลักษณ์ทั้งความเร็ว ความลื่นไหล ความสร้างสรรค์ของการคิวบู๊ เพียงแต่ความรุนแรงของฉากต่อสู้จะลดลงไปบ้าง (ตามวัยของเฉินหลง) พวกสตันท์หัวฟาดพื้น ขอบโต๊ะ ตกที่สูงมากๆ นี่แทบไม่มีแล้ว แต่มันก็ยังเทพอยู่ดีนั่นแหละ โดยเฉพาะจากต่อสู้บนโซฟาที่แบบห้ามออกจากโซฟานี่พี่คิดได้ไง อีกอย่างคือฉากเสี่ยงตายทั้งหลายที่ใช้ CG และการตัดต่อมาช่วยเยอะขึ้น ก็ตามวัยของเฉินหลงล่ะครับ แต่มันก็ยังดูตื่นเต้นอยู่ดีแหละ สาวๆ ในเรื่องก็สวยทุกคนทั้งสาวจีน สาวฝรั่ง โดยเฉพาะสาวขายาวลูกน้องพระเอก (ไม่ใช่นางเอก) ที่ฉากเตะของเธอเด็ดมากเลย

ข้อเสียมหากาฬของหนังเรื่องนี้คือมันอวยความเป็นจีนและสำนึกในชนชาติจีนเสียเวอร์สุดประตูรูทิ่มเลย – – คือจริงๆ ปกติหนังเฉินหลงเนื้อเรื่องแม้จะไม่ใช่อะไรที่ต้องใส่ใจแต่มันก็เป็นอะไรที่สมเหตุสมผลในกรอบของหนังบู๊มาตลอด แต่เรื่องนี้แม่มสุดตีนจริงๆ อ่ะ – -”

สรุปแล้ว แม้วิ่ง ปล้น ฟัดจะทำให้เราหายคิดถึงหนังเฉินหลงที่เราเคยดูสมัยเด็กๆ ไม่ได้ 100% แต่มันก็เป็นหนังที่ดูสนุก เฉินหลงในวัย 58 และทีมงาน (หาดอน ธีระธาดาในเรื่องไม่เจอ) ยังคงทำหนัง action ออกมามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดูสนุก และทำให้เราอึ้งได้เช่นเคยครับ