หลังจากเรามาถึงเมือง Lachung กันแล้ว (ดู blog ก่อนหน้า) วันนี้เราก็ตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะไปเที่ยวZero Point กันครับ แค่ชื่อก็การันตีความหนาวสุดขั้วแล้ว

ตื่นมาก็เจออะไรแบบนี้

เช้านี้ตื่นมาไม่อาบน้ำอะไรเลยครับเพราะมันหนาวมากๆ ล้างหน้า แปรงฟัน แบบเย็นหน้ามากๆ ทากันแดดจบ ก็ออกไปยืนรอติเนชมารับพร้อมคู่แขกเพราะเขาจะไปด้วยกัน (แต่นั่งรถคนละคันนะ)

บ้านพัก

เมี๊ยววว ลูกแมวน่ารักมากกกกกกกกกกกกก ไม่เชื่องเท่าไหร่

แม่แมว (มั้ง)

เนื่องด้วยสิกขิมได้ฉายาว่า “ดินแดนที่ไร้ราบ” (แต่ผมอยากเรียกมันว่าดินแดนแห่ง permit มากกว่า) สงสัยกันมั้ยว่าเขาจอดรถกันยังไง … เขาก็จอดตามปกติแล้วหาหินมารองกันทุกคันครับ

พอทุกคนมาครบตอน 6.30 ก็นั่งรถไปกัน นั่งกันไปแบบงงๆ ง่วงๆ ไปถึงจุดพักก่อนขึ้น Zero Point ซึ่งก็เป็นที่เที่ยวอีกที่ที่ชื่อ Yumthangก็แวะกินข้าวเช้าเป็นขนมปังนึ่งทาเนย ผิงไฟกันที่นี่ ที่นี่พิเศษหน่อยตรงที่ต้องเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าบู๊ตสำหรับลุยหิมะครับ ก็ฝากรองเท้าไว้เลยเพราะร้านที่กินกะที่เปลี่ยนรองเท้าเป็นร้านของน้องสาวติเนชเอง สบายๆ

ระหว่างนั่งรอ เพื่อนผมคนนึงออกไปถามข้างนอกว่าห้องน้ำไปทางไหน คำตอบที่ได้คือ “Toilet is in the forest” พร้อมกับผายมือไปทางป่า … แล้วมันก็หายไปนานเลย กลับมาได้ความว่ามันแอบไปเข้าห้องน้ำ resort แห่งเดียวแถวนั้นมา เพราะเข้าป่าแล้วเจอกับระเบิดเยอะมากๆ เพราะที่นี่คนมหาศาลเลยทีเดียว

พอกินอิ่ม เปลี่ยนรองเท้ากันครบ ก็นั่งรถต่อไป Zero Point กันนน ยิ่งเข้าใกล้ Zero Point คนยิ่งเยอะ รถจอดกันยาวมากๆ ทางก็ชัน จนติเนชก็ปล่อยเราลงก่อนแล้วขับรถแทรกฝูงชนไปรอกับคนขับรถคนอื่นครับ ส่วนพวกเรานี่เห็นภูเขาหิมะอยู่ตรงหน้าก็ตื่นเต้นโคตรๆ จนอยากจะวิ่งใส่กันตอนนั้นเลยทีเดียว

Continue reading “สะพายกล้องเที่ยวสิกขิม #5: พาเที่ยว Zero Point หุบเขาหิมะแห่งสิกขิม” →