Train To Busan (부산행) เป็นหนังแนว Zombie apocalypse จากเกาหลีใต้ที่มีกระแสตอบรับดีมากๆ (บางคนบอกว่าเอาเงินที่ดู Suicide Squad มาดูเรื่องนี้ดีกว่า) ซึ่งผมดูแล้วพบว่ามันดีจริงสมคำล่ำลือครับ
Continue reading “Train To Busan”
Train To Busan (부산행) เป็นหนังแนว Zombie apocalypse จากเกาหลีใต้ที่มีกระแสตอบรับดีมากๆ (บางคนบอกว่าเอาเงินที่ดู Suicide Squad มาดูเรื่องนี้ดีกว่า) ซึ่งผมดูแล้วพบว่ามันดีจริงสมคำล่ำลือครับ
หน้าที่การงานของผมคือเป็น API Support ด้วยชื่อตำแหน่งผมหวังว่าลูกค้าคนที่คุยด้วยจะเป็น Developer ที่เจอปัญหาตอนเขียน code ที่ใช้ API ผม หรือว่าลูกค้าของเขาเจอปัญหาแล้วเขาวิเคราะห์แล้วว่าเกี่ยวกับ code ของเขาที่เรียกใช้ API เรานะ
แต่โลกแห่งความจริงมันไม่ง่ายขนาดนั้น เอาเข้าจริงผมมีลูกค้าเป็น Dev แทบนับหัวได้เลย ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าระดับ end user หรือ manager ที่ไม่รู้อะไรเลย หรือไม่ก็ sys-admin ซึ่งคิดว่าทุกอย่างแก้ด้วยการ config file เท่านั้น (ไม่ได้ว่า sys-admin ไม่ดีนะ มีใน loop ช่วยได้เยอะ แต่แบบ… มันไม่ใช่ทุกอย่างเปลี่ยนได้ด้วย config file ไง) ซึ่งเวลาทำงานกับลูกค้าพวกนี้จะเสียเวลามากกว่าจะได้ข้อมูลที่สำคัญๆ มา เพราะว่าเวลาส่วนใหญ่จะเสียไปกับการอธิบายให้เขาเข้าใจว่าปัญหาอยู่ที่ไหนและทำไมเราต้องการข้อมูลพวกนั้น + เวลาเขาจะไปคุยกับ Dev/Ops เขาแล้วมาตอบเราอีกที
แน่นอนว่าลูกค้าประเภท Dev เทพที่ decompile API ผมแล้วชี้จุดที่เขาคิดว่ามีปัญหามาเลยก็มีเหมือนกัน ซึ่งพวกนี้ก็ปวดหัวไปอีกแบบตอนที่เราเอาข้อความที่ Dev เถียงกลับไปตอบเขาแบบสุภาพนี่แหละ
น่าสังเกตุว่าปัญหานี้เกิด API สำหรับภาษา Java เป็นส่วนใหญ่ แต่กับ JavaScript API อีกตัวที่ผมดูแลนั้นลูกค้าที่ติดต่อเข้ามาเป็น Dev ที่เขียน Code ที่กำลังเจอปัญหาจริงๆ ซะส่วนมาก~
ป.ล.: ที่หนักกว่าคือลูกค้า (ไม่ว่าจะเป็น Dev หรือไม่ก็ตาม) ที่โดนบังคับมาให้ดูแล application นี้โดยที่คนเขียนไม่ทิ้งอะไรไว้ให้เลย ทำงานกับลูกค้าประเภทนี้จะยากสุดเพราะทุกอย่างมันฝืนใจเขามากจนเขาไม่อยากช่วยให้ปัญหามันได้รับการแก้ไขเลย
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผม, @flurrywong และ @pittaya ไปถ่ายรูป (+กิน) กันที่เยาวราชมาครับ ทริปนี้จัดได้ว่าเป็นทริปถ่ายรูปแรกในรอบ 10 ปีที่ผมออกเดินถ่ายรูปกับคนอื่น (ถ้าไม่นับพวกทริปเที่ยวต่างๆ)
สมัยผมเริ่มหัดถ่ายรูปใหม่ๆ ผมไปทริปถ่ายรูปเยอะมากทั้งกับเพื่อนที่รู้จักจนไปถึงออกทริปกับห้อง Nikon ของเวบพันทิบ แต่ช่วง 10 ปีที่ผ่านมาผมแทบจะฉายเดี่ยวทั้งหมด ซึ่งก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าทำไมไม่ไปออกทริปกับห้องกล้องที่สิงอยู่บ้าง แต่หลักๆ คงขี้เกียจมั้ง แบบอยากออกก็ออก ทำนองนี้
ก๋วยจั๊บพริกไทยเจ้าดัง แต่ไม่ได้กิน
เราเริ่มเดินกันจากต้นๆ ถนนเยาวราชแล้วไปแล้วเข้าตลาดเดินทะลุออกไปท่าน้ำราชวงศ์ครับ
อร่อยดี แต่ราคาโหดมาก
ผมเอาเลนส์ไปแค่ 2 ตัวคือ 25 f/1.4 และ 15 f/1.7 ซึ่งคูณแล้วได้ 50 และ 30 ซึ่งคิดว่าครอบคลุมสำหรับการเดินถ่ายรูปในที่แสงน้อยแบบนี้ครับ ช่วงแรกๆ ก่อนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไม่ได้ถ่ายรูปมาเท่าไหร่ เพราะแสงมันมัวๆ เทาๆ ไงชอบกล
เสียดายที่วิวจากท่าน้ำราชวงศ์ไม่ค่อยมีอะไรสวยๆ เท่าไหร่และฟ้าก็ยังไม่มืดพอสำหรับ blue hour