Train To Busan

Train To Busan (부산행) เป็นหนังแนว Zombie apocalypse จากเกาหลีใต้ที่มีกระแสตอบรับดีมากๆ (บางคนบอกว่าเอาเงินที่ดู Suicide Squad มาดูเรื่องนี้ดีกว่า) ซึ่งผมดูแล้วพบว่ามันดีจริงสมคำล่ำลือครับ


Continue reading “Train To Busan” →

ว่าด้วยลูกค้า API

หน้าที่การงานของผมคือเป็น API Support ด้วยชื่อตำแหน่งผมหวังว่าลูกค้าคนที่คุยด้วยจะเป็น Developer ที่เจอปัญหาตอนเขียน code ที่ใช้ API ผม หรือว่าลูกค้าของเขาเจอปัญหาแล้วเขาวิเคราะห์แล้วว่าเกี่ยวกับ code ของเขาที่เรียกใช้ API เรานะ

แต่โลกแห่งความจริงมันไม่ง่ายขนาดนั้น เอาเข้าจริงผมมีลูกค้าเป็น Dev แทบนับหัวได้เลย ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าระดับ end user หรือ manager ที่ไม่รู้อะไรเลย หรือไม่ก็ sys-admin ซึ่งคิดว่าทุกอย่างแก้ด้วยการ config file เท่านั้น (ไม่ได้ว่า sys-admin ไม่ดีนะ มีใน loop ช่วยได้เยอะ แต่แบบ… มันไม่ใช่ทุกอย่างเปลี่ยนได้ด้วย config file ไง) ซึ่งเวลาทำงานกับลูกค้าพวกนี้จะเสียเวลามากกว่าจะได้ข้อมูลที่สำคัญๆ มา เพราะว่าเวลาส่วนใหญ่จะเสียไปกับการอธิบายให้เขาเข้าใจว่าปัญหาอยู่ที่ไหนและทำไมเราต้องการข้อมูลพวกนั้น + เวลาเขาจะไปคุยกับ Dev/Ops เขาแล้วมาตอบเราอีกที

แน่นอนว่าลูกค้าประเภท Dev เทพที่ decompile API ผมแล้วชี้จุดที่เขาคิดว่ามีปัญหามาเลยก็มีเหมือนกัน ซึ่งพวกนี้ก็ปวดหัวไปอีกแบบตอนที่เราเอาข้อความที่ Dev เถียงกลับไปตอบเขาแบบสุภาพนี่แหละ

น่าสังเกตุว่าปัญหานี้เกิด API สำหรับภาษา Java เป็นส่วนใหญ่ แต่กับ JavaScript API อีกตัวที่ผมดูแลนั้นลูกค้าที่ติดต่อเข้ามาเป็น Dev ที่เขียน Code ที่กำลังเจอปัญหาจริงๆ ซะส่วนมาก~

ป.ล.: ที่หนักกว่าคือลูกค้า (ไม่ว่าจะเป็น Dev หรือไม่ก็ตาม) ที่โดนบังคับมาให้ดูแล application นี้โดยที่คนเขียนไม่ทิ้งอะไรไว้ให้เลย ทำงานกับลูกค้าประเภทนี้จะยากสุดเพราะทุกอย่างมันฝืนใจเขามากจนเขาไม่อยากช่วยให้ปัญหามันได้รับการแก้ไขเลย

เยาวราช photo walk (and eat)

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผม, @flurrywong และ @pittaya ไปถ่ายรูป (+กิน) กันที่เยาวราชมาครับ ทริปนี้จัดได้ว่าเป็นทริปถ่ายรูปแรกในรอบ 10 ปีที่ผมออกเดินถ่ายรูปกับคนอื่น (ถ้าไม่นับพวกทริปเที่ยวต่างๆ)

สมัยผมเริ่มหัดถ่ายรูปใหม่ๆ ผมไปทริปถ่ายรูปเยอะมากทั้งกับเพื่อนที่รู้จักจนไปถึงออกทริปกับห้อง Nikon ของเวบพันทิบ แต่ช่วง 10 ปีที่ผ่านมาผมแทบจะฉายเดี่ยวทั้งหมด ซึ่งก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าทำไมไม่ไปออกทริปกับห้องกล้องที่สิงอยู่บ้าง แต่หลักๆ คงขี้เกียจมั้ง แบบอยากออกก็ออก ทำนองนี้


ก๋วยจั๊บพริกไทยเจ้าดัง แต่ไม่ได้กิน

เราเริ่มเดินกันจากต้นๆ ถนนเยาวราชแล้วไปแล้วเข้าตลาดเดินทะลุออกไปท่าน้ำราชวงศ์ครับ


อร่อยดี แต่ราคาโหดมาก

ผมเอาเลนส์ไปแค่ 2 ตัวคือ 25 f/1.4 และ 15 f/1.7 ซึ่งคูณแล้วได้ 50 และ 30 ซึ่งคิดว่าครอบคลุมสำหรับการเดินถ่ายรูปในที่แสงน้อยแบบนี้ครับ ช่วงแรกๆ ก่อนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไม่ได้ถ่ายรูปมาเท่าไหร่ เพราะแสงมันมัวๆ เทาๆ ไงชอบกล

เสียดายที่วิวจากท่าน้ำราชวงศ์ไม่ค่อยมีอะไรสวยๆ เท่าไหร่และฟ้าก็ยังไม่มืดพอสำหรับ blue hour


Continue reading “เยาวราช photo walk (and eat)” →