สะพายกล้องเที่ยว Jim Thomson Art Center

Jim Thomson Art Center เป็นศูนย์ศิลปะที่อยู่ซอยเดียวกับ Jim Thompson House Museum ครับ เป็นตึกสวยๆ ที่อยู่ก่อนถึงพิพิธภัณฑ์เวลาเราเดินมาจากปากซอยเกษมสันต์ 2 มีห้องจัดแสดงศิลปะ, ห้องสมุด, ร้านกาแฟและมุมสวยๆ ให้ถ่ายรูปเพียบเลย


มาจากปากซอยจะเห็นเด่นมาก

ที่ว่ามีมุมสวยๆ นี่คือมีทั้งลานโล่งๆ ดาดฟ้า บันได และกำแพงที่แสงเงาสวยมากๆ เต็มไปหมดคนเลยมาถ่ายรูปกันเพียบ

ผมไม่ได้เข้าห้องสมุด แต่มีเพื่อนบอกว่ามันมีหนังสือน่าสนใจเยอะเหมือนกัน ไว้มีโอกาสคราวหน้าจะลองเข้าดูครับ


CineStill 800T + Voigtländer 40mm f/1.4 NOKTON Classic
Continue reading “สะพายกล้องเที่ยว Jim Thomson Art Center”

Bangkok Snapshot: Re-Open Chinatown 2021

ต่อจากตอนที่แล้ว (นับตอนนี้ด้วยก็ได้) ผมอาศัยโอกาสที่กรุงเทพเปิดเมืองด้วยโมเดล “กรุงเทพแซนด์บอกซ์” (ซึ่งตามความหมายของนายกคือปราสาททราย) ไปลองฟิล์ม Kodak Vision 3 500T [5219] (ซื้อ load ตัว Nara 500T มา) ที่เยาวราชมาครับ จริงๆ หาเรื่องไปเดินเล่นถ่ายรูปกับหาของกินด้วยแหละ ก็เลยเอารูปจากทั้งกล้องฟิล์ม มือถือและ GR3 มาให้ดูกันว่าตอนนี้ที่เปิดกรุงเทพแล้วถนนเยาวราชเป็นอย่างไรบ้าง

จะเห็นว่าเยาวราชนั้นกลับมาเกือบเหมือนปกติแล้วครับ ที่ว่าเกือบคือแต่ละร้านคิวยาวเหมือนเดิมแล้วแต่ยังไม่ถึงระดับคนทะลักเท่าสมัยก่อนฮะ อีกนิดเดียวแค่นั้นเอง แต่ถึงคนจะเยอะ ส่วนใหญ่ก็ใส่หน้ากากกันแหละ


ขนมปังปั้งจะเห็นว่า “บางตา” ลงไปประมาณนึง

ผมไปถึงประมาณ 5 โมงนิดๆ ตั้งใจจะรอให้แสงมืดลงประมาณฟ้าน้ำเงินแล้วจะเดินถ่ายภาพฟิล์มทังสเตนมาครับ แต่ว่าวันนั้นหิวมากๆ แล้วประจวบเหมาะกับคิวร้านหูฉลามน้ำแดงบรั่นดี น้องนิว ไม่ยาวมากพอดีก็เลยเดินไปต่อคิว ถ่ายรูปร้านนี้มานาน ได้กินสมอยากล่ะ (คือรู้ตัวว่าถ้าหิวถ่ายรูปมาก็ไม่ดีหรอก)

แน่นอนว่าจุดแข็งของร้านน้องนิวคือลีลาการผัดหมี่ฮ่องกงไฟท่วมๆ ครับ


Kodak Vision 3 500T
Continue reading “Bangkok Snapshot: Re-Open Chinatown 2021”

15 ปีรัฐประหาร 19 กันยายน 2549

วันนี้ครบรอบ 15 รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 (วิกิพีเดีย) ขอนึกย้อนไปว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำอะไรอยู่

  1. ตอนนั้นเพิ่งย้ายงานใหม่และกำลังจะบินไปทำงานที่อเมริกา แว๊บแรกคือไอ้ฉิบหาย ถ้าปิดประเทศมาจะยังได้ไปอยู่ไหม
  2. แว๊บถัดมาคือ โกรธ ถึงจะไม่ชอบรัฐบาลทักษิณ 2 แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดว่ารัฐประหารคือทางแก้นะ
  3. สมัยนั้นยังไม่มี Social Network สิ่งที่ทำคือตั้งชื่อใน MSN ด่าการรัฐประหารแม่ง
  4. มีเพื่อนมาทักพอสมควรว่ารู้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลัง ถ้าข่าวลือเป็นจริงมันจะไม่ดีกับแกนะ เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนความคิดเถอะ
  5. เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนกันว่าเราไม่สามารถพูดคุยอย่างมีเหตุผลในเรื่องการเมืองกับเพื่อนหลายคนได้ (หลังจากนั้นตอนยึดสนามบินยิ่งตอกย้ำ)
  6. ยืนยันว่าไม่เปลี่ยน เพื่อนโกรธ
  7. วันรุ่งขึ้นรู้สึกอีหยังวะสัดๆ กับพวกออกไปถ่ายรูป ให้ดอกไม้ทหาร
  8. หลังจากนั้นก็เริ่มมองประเทศตัวเองด้วยมุมมองต่างไปจนมาถึงจุดนี้แหละ

ส่วนตัวคิดว่ารัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ไม่ใช่การรัฐประหารที่เสียของ (เพราะหลังจากนั้นพรรคพลังประชาชนชนะเลือกตั้ง) สำหรับชนชั้นนำแต่อย่างใด มันเป็นการยืนยันว่าพวกเขาทำได้ มันเป็นการรัฐประหารที่วางรากฐานให้แก่ครั้งล่าสุด ควรทำอย่างเพื่อไรเพื่อให้อำนาจอยู่กับตัวเองยาวๆ รับมือการต่อต้านอย่างไรและทำยังไงไม่ให้ประชาธิปไตยกลับคืนมาอีก

ทุกอย่างที่ผมว่ามันคือการเสียโอกาสของประชาชนชาวไทย (ที่สลิ่มไม่มีวันมองเห็น) ครับ

Ref:
3 ป. ในฉากรัฐประหาร 15 ปี 19 กันยายน
15 ปี รัฐประหาร 2549 แกะรอยเบื้องหลังความขัดแย้งผ่านปากคำทักษิณ
ย้อนรอย 15 ปี ครบรอบ “รัฐประหาร” รัฐบาลทักษิณ 19 กันยายน 2549
รวมบทความรัฐประหารปี 2549 @ประชาไท