Time Slot ชีวิต

ผมมีสิ่งที่อยากทำและต้องทำเยอะมาก แต่ดันมี time slot ไม่พอสำหรับสิ่งพวกนั้นเลย

เมื่อหักเวลาทำงาน+เวลาเดินทาง+เวลาเข้าสังคมไปแล้ว เหลือเวลากระตึ๋งนึงสำหรับการพัฒนาตัวเอง, ออกกำลังกาย, เล่นเกม, ทำรูปที่ดองไว้, เขียน blog, จดบันทึกไดอารี่, อ่านหนังสือ ทำโน่นทำนี่รวมไปถึงเวลานอนที่ควรจะมีอย่างพอเพียงเพราะว่าแก่แล้ว นอนน้อยไม่ไหวล่ะ

พอคิดว่าต้องยอมตัดหรือเปลี่ยนบางอย่างเพื่อที่จะได้มี time slot ชีวิตเพียงพอสำหรับทำอีกอย่างให้เสร็จ แต่ก็มีความรู้สึกว่าถ้ามีคนทักว่า “นอกจากสิ่งที่เราเลือกที่จะตัดนั้น เราก็ไม่มีค่าอะไรเลย” ล่ะ เราจะรู้สึกยังไง…

สุดท้ายก็ได้แต่ฝืนค่อยๆ ทำแต่ละอย่างทีละนิดละหน่อยตาม time slot ไป แล้วก็กลายเป็นทำมันทุกอย่างจนไม่มีอะไรเสร็จไม่มีอะไรดีสักอย่างเลย

Bangkok: Snapshot, October 2019

เมื่อวันพุธที่ผ่านมาไปเดินถ่ายรูปย่านเยาวราชกับสถานีรถไฟหัวลำโพงมากับเพื่อนมาครับ เป็นทริปแบบด่วนๆ ไม่ได้วางแผนอะไรเลย แม้ว่าตั้งใจว่าจะถ่ายสตรีทแต่สุดท้ายก็เดินถ่ายคน,ถ่ายโน่นถ่ายนี้มาเรื่อยเปื่อยอยู่ดี

เรื่องการเดินทางไปถ่ายรูป (หรือไปกิน) ย่านเยาวราชตอนนี้ก็สะดวกมากเพราะว่ารถไฟฟ้าสายสีน้ำเงินไปถึงแล้ว (เสียที) โผล่มา MRT วัดมังกรแล้วเดินข้ามถนนต่อไปถนนมังกรทะลุไปถนนเยาวราชได้เลย ใครสายถ่ายรูปก็ถ่ายรูปมันได้ตั้งแต่ในถนนมังกรนั่นแหละครับ พอเดินไปถนนเยาวราชก็เดินเข้าไปตลาดเก่ากัน

การไปเดินถ่ายรูปกับเพื่อนนี่ก็ดีตรงที่ว่าได้เห็นวิธีการทำงาน วิธีการถ่ายรูปของคนอื่น ได้รู้เส้นทางหรือสถานที่ใหม่ๆ บรรยากาศในการเดินถ่ายรูปมันสนุกกว่าถ่ายคนเดียวเยอะเลย มีการชิงไหวชิงพริบกันด้วยว่าใครเห็นมุมไหนก่อนแล้วขยับไปถ่ายก่อนงี้ รู้สึก challenge ดีครับ


Continue reading “Bangkok: Snapshot, October 2019”

บันทึกวิบากกรรมแมว 24-27 ตุลาคม 2019

เมื่อวันพฤหัส ผมกลับบ้านไปปุ๊บรู้สึกแปลกๆ ว่าทำไมข้าวของในบ้านหล่นวะ ไม่น่าใช่ขโมยเพราะประตูก็ล็อคปกติ แล้วก็เห็นแววตาของแมวอยู่ใต้โต๊ะกินข้าว พอเดินดูดีๆ ปรากฏว่ามีสองตัวซะงั้น…. คิดในใจว่าฉิบหายล่ะ

สิ่งแรกที่ทำคือเดินไปปิดบ้านก่อนเพื่อกันมันหลุดออกไปเจอหมาที่บ้าน แล้วเอาน้ำใส่ชามให้มันกิน โชคดีที่มีตัวนึงเดินมาใกล้ๆ เป็นลูกแมวสีดำ เลยลองยื่นมือไปแล้วมันไถมันคลอเคลีย โอเค เชื่อง จับได้อุ้มได้ เดินตามผมตลอดเวลาเลย ก็ถ่ายรูปส่งไปบอกพ่อกับแม่ที่เที่ยวอยู่ ได้ความว่าเป็นลูกแมวของคนงานก่อสร้างที่สร้างบ้านอยู่ติดกันแต่คนละซอย จะเรียกเขาไฟที่บ้านพักคนงานก็ดับหมดแล้วอีก

เหตุผลที่ฉิบหายและต้องเอาไปคืน,ไม่เลี้ยงไว้เองคือ
1. หมาบ้านผมดุสำหรับสัตว์อื่นๆ มันเคยกัดนกตาย มันย่อมกัดแมวตายแน่นอนถ้าปล่อยหลุดจากบ้านไป (ซึ่งมันต้องมีวันที่หลุดแน่)
2. มันเป็นแมวที่มีเจ้าของ รู้เจ้าของชัดเจนด้วย

คือถ้าบ้านผมไม่ได้เลี้ยงหมาและไม่รู้ว่าแมวเป็นของใครก็คงเลี้ยงไว้แหละ แต่นี่เงื่อนไขมันไม่ได้จริงๆ
Continue reading “บันทึกวิบากกรรมแมว 24-27 ตุลาคม 2019”