หนึ่งใน To Do List ปีนี้ของผมคือการเอาขนมและของขวัญไปฝากศูนย์ไตเทียมที่โรงพยาบาลยันฮี

สองปีครึ่งที่ผ่านมา ผมมาที่ศูนย์นี้สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ได้รับการดูแลรวมถึงคำแนะนำจากเจ้าหน้าที่และพยาบาลมากมาก เรียกได้ว่าฝากผีฝากไข้ เรียกได้ว่ารอดตายมาได้ก็เพราะที่นี่แหละ

หลังจากผ่าตัดเมื่อปลายปี รวมถึงหายจากโรคเรื้อรัง (แต่ไม่ติดต่อที่เป็นอยู่) ถึงเกือบสามเดือน ผมก็แข็งแรงพอที่จะออกจากบ้านไปทำตามความตั้งใจของผมได้สักที เมื่อวันพุธที่ 11 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ผมหอบเอาขนมนมเนยไปสวัสดีปีใหม่ย้อนหลังให้กับเจ้าหน้าที่และคุณหมอที่ดูแลผมมาตลอด 2 ปีครึ่ง

เจ้าหน้าที่, พยาบาล, และคุณหมอยังใจดีเหมือนเดิม ทุกคนให้กำลังใจผม แถมยังบอกว่ามาเยี่ยมอีกได้นะ แต่อย่ากลับมาฟอกอีก เพราะไม่มีคิวให้แล้ว (ฮา) ทุกคนอวยพรให้ผมดูแลตัวเองดีๆ ไม่กลับมาเป็นโรคเดิมอีก

ปกติผลของการผ่าตัดนี้มันสามารถกลับมาเป็นโรคเดิมอีกถ้าไม่ดูแลตัวเอง ผมก็น้อมรับคำอวยพรไว้และตั้งใจว่าจะดูแลตัวเองให้ไม่กลับมาเป็นโรคเดิมให้นานที่สุดครับ

คนเรามีเพื่อนหลายกลุ่มและหลายคน บางคนก็ดี เชื่อใจในตัวและฝีมือของเรา เป็นกัลยาณมิตรที่ดี แต่มีบางคนที่เหมือนมีเราไว้แสดงความเหนือกว่า

– ถ้าเรามีความสุขอะไร มันจะอวดว่ามันเคยมีประสบการณ์ที่มีความสุขยิ่งกว่าเรา
– ถ้าเราทุกข์อะไร จิตตก พัง บ่นไปมันจะอวดว่าชีวิตมันเคย fuck up กว่าเรา
– มันไม่เคยทำงานกับเรา มันคิดว่าเราทำงานไม่ได้
– มันคิดว่ามันเหนือกว่าเราเสมอ ไม่ว่เรื่องชีวิต การงาน มันสอนเราได้เป็นฉากๆ แต่ไม่เคยฟังเราเลยสักหน

บางทีก็ไม่เข้าใจว่าผมยังคบกันมันหรือมันทนคบกับผมได้ไง แต่ดีแล้วที่นานๆ ที่เจอกัน เพราะทุกครั้งที่เจอกันผมรู้สึกด้อยค่าตัวเองฉิบหาย

รูปประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา

เนื้อหาไม่ได้เรียบเรียงเท่าไหร่ เน้นบ่นๆ พ่นออกจากหัว