History repeats itself

History repeats itself, and we never learn from it.

Back to nature

เมื่อศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ที่ผ่านมาผมไปเที่ยวเขาสกและอ่าวขนอมมาครับ ทั้งหมดเป็น package ทัวร์ที่ซื้อจากงานไทยเที่ยวไทยตั้งแต่ต้นปี

ที่เขาสกผมไปพักที่แพ 500 ไร่ เจอพายุฝนถล่มตั้งแต่ตอนกลางเขื่อน วิวสวยมากๆ มือถือไม่มีสัญญาณ แพก็โอเค นอนๆ อยู่ตื่นมาวิ่งลงน้ำได้เลย สิ่งที่ดีทีสุดนอกจากน้ำและภูเขาอันสวยงามคือได้เห็นกระทิงตัวเป็นๆ ในธรรมชาติครั้งแรก เห็นหลายตัวด้วย

หลังจากนั้นก็ไป The Nin resort ที่อ่าวขนอมครับ ตัว Resort ผมว่าธรรมดาๆ แม้ว่าบ้านจะสวย แต่น้ำ-ไฟ-อาหารผมว่างั้นๆ ไม่คุ้มถ้าไม่มี package ทะเลน้ำใสดี หาดไม่ได้สวยนักแต่ก็เล่นน้ำได้ปลอดภัย เป็นการเล่นน้ำทะเลครั้งแรกของผมในรอบ 2 – 3 ปีเลยมั้ง ;__;

ที่ดีที่สุดของที่นี่คือโปรแกรมทัวร์ไปดูปลาโลมาครับ ได้เห็นปลาโลมาเป็นๆ ในธรรมชาติครั้งแรกหลายตัวเลย

ส่วนตัวผมเชื่อว่าการได้กลับไปสัมผัสความยิ่งใหญ่และความสวยงามของธรรมชาติบ้างเป็นการเติมพลังชีวิตที่ดีมากๆ ทางหนึ่ง แม้ว่าคุณจะเป็น “มนุษย์เมือง” เต็มตัวก็ตาม

อะไรก็ได้

ผมเพิ่งพบว่าเวลาถามความเห็นกัน ความเห็นที่ว่า “อะไรก็ได้” นี่แม่งไม่มีค่าที่สุดแล้วในบรรดาความเห็นทั้งหมด

คือถ้าความเห็นอื่นๆ มันเทไปทางเดียวกันซะเยอะ อะไรก็ได้นี่อาจจะไม่เป็นปัญหา ซึ่งมันก็มีโอกาสน้อยมาก พอความเห็นมันกระจายนี่ไอ้ “อะไรก็ได้นี่” นี่ไม่ทำให้ได้ข้อสรุปห่าอะไรเลยครับ

ที่ระยำที่สุดคืออะไรก็ได้มันไม่เคยเป็นอะไรก็ได้จริงๆ เลยสักครั้ง ชื่อเต็มๆ มันคือ “อะไรก็ได้ที่ถูกใจกู” หรือ “อะไรก็ได้ แต่…” แล้วแม่งก็บอกเงื่อนไขลอยๆ มาหรือไม่ก็ไม่บอกเงื่อนไขห่าไรมา ให้เรามโนกันเอง สุดท้ายกลายเป็นไม่เสนอความเห็นแต่เสือกปฏิเสธิแม่งทุกความเห็นที่ไม่ถูกใจตัวเองซะงั้น

ใครมีวิธีแก้ “อะไรก็ได้” มาแนะนำบ้างไหม?